Ανακαλύψτε μια μαγευτική συλλογή από αποφθέγματα για την αγάπη, τη φιλία και ό,τι μας κάνει ανθρώπους, μέσα από το πολυαγαπημένο έργο του Σεντ-Εξιπερί, διανθισμένη με τις εμβληματικές εικόνες της πρωτότυπης έκδοσης.

ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΟΥ 2020 ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ THE GUARDIAN, THE INDEPENDENT, COSMOPOLITAN

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι το μεταδοτικό άγχος. Νιώθουμε πελαγωμένοι από όσα συμβαίνουν γύρω μας, από την αδικία, τον πόνο και από αυτή την ατέρμονη αίσθηση κρίσης που επικρατεί. Πώς λοιπόν μπορούμε να διαφυλάξουμε μέσα μας την ελπίδα και την πίστη ότι κάτι καλύτερο θα έρθει; Και πώς μπορούμε να μη χάσουμε το μυαλό μας σε μια εποχή τόσο έντονων συγκρούσεων;
Αυτό το βιβλίο της βραβευμένης Ελίφ Σαφάκ είναι μια ισχυρή και εμψυχωτική έκκληση προς μια συνειδητή αισιοδοξία, βασισμένη στη δύναμη που έχουν οι ιστορίες να μας ενώνουν. Αντλώντας υλικό από τις αναμνήσεις της, η δημοφιλής συγγραφέας και ακτιβίστρια μας αποκαλύπτει πως ανοίγοντας τα αυτιά μας στις ιστορίες των άλλων θα μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε τη δημοκρατία, τη συμπόνια και την πίστη μας σ’ ένα καλύτερο και συνετότερο μέλλον.

ταματάω για να χαιρετήσω την κερασιά. Από τον δρόμο που διασχίζω κάθε πρωί μαζί με τον μπαμπά μπορώ να τη βλέπω από μακριά (λίγο μακριά). Προσπαθώ να την εντοπίσω με τα μάτια μισόκλειστα και επιτέλους να το κόκκινο σημάδι. Μπορεί να είναι θαμπό, αλλά είναι εκεί.

Η Μαφάλντα είναι εννιά χρόνων, φοράει χοντρά γυαλιά και ξέρει απέξω κι ανακατωτά τον Αναρριχώμενο βαρόνο του Ίταλο Καλβίνο. Το σκάει από τους δασκάλους της και σκαρφαλώνει στην κερασιά στην είσοδο του σχολείου της μαζί με τον Ότιμο Τουρκαρέ, τον πιστό γάτο της που την ακολουθεί παντού. Πάνω σ’ αυτή την κερασιά ονειρεύεται να ζήσει κάποτε, όμως σε λίγους μήνες δε θα μπορεί πια να τη βλέπει γιατί τα μάτια της χάνουν το φως τους και σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, τυφλώνεται. Η ιδέα ότι θα μείνει για πάντα στο σκοτάδι την τρομάζει. Γι’ αυτόν τον λόγο κρατάει ένα ημερολόγιο, στο οποίο σημειώνει όλα εκείνα τα πράγματα που δε θα μπορεί πια να κάνει, όπως το να μετράει τα αστέρια και να παίζει ποδόσφαιρο με τον Φιλίππο, τον νταή της τάξης που μιλάει μόνο σ’ εκείνη. Χάρη στη βοήθεια της οικογένειάς της και των φίλων της, η Μαφάλντα καταλαβαίνει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να βλέπει τα πράγματα. Μαθαίνει λοιπόν να μετράει την απόστασή της από την κερασιά έχοντας για συντροφιά της το άρωμα των λουλουδιών και αρχίζει να γράφει μια καινούρια λίστα. Μια λίστα με τα πράγματα που θεωρεί πολύτιμα και που μπορεί ακόμα να κάνει.

Μια ιστορία που μας μαθαίνει να βλέπουμε αυτό που ακόμα δεν υπάρχει και να αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας.